Malaise in boekenland

Waar is de tijd gebleven dat ik voor een bezoek aan de boekhandel op zijn minst een middag reserveerde? Een uitje, een traktatie. Het opgewonden gevoel wanneer ik over de drempel stapte en een andere wereld betrad.
Wat zeg ik: één wereld? Duizenden onbekende werelden strekten zich voor me uit, noodden me uit mijn vingers over de kaften te laten strijken en de geur van het papier te ruiken. Tussen de eindeloze schappen stonden strategisch stoeltjes opgesteld om de ontdekkingsreiziger in alle rust de gelegenheid te geven mogelijke vondsten in zich op te nemen. Hier, in het domein van verhalen, hield de buitenwereld even op te bestaan. Dreigde ik te verdwalen in het overweldigende aanbod, dan dook er direct een gids op – de ogen glanzend door de gedeelde boekenliefde – en hielp me op weg om me daarna discreet mijn zoektocht te laten vervolgen.
De grote en vermaarde auteurs trof ik hier, maar ik voelde me vooral verheugd bij het aantreffen van onverwachte schatten; onbekende schrijvers die mij verrasten met meeslepende en grootse verhalen.
Soms kwam ik beladen met boeken thuis, andere keren met lege handen, maar altijd met het gevoel van goedbestede tijd.

Helaas, de tijden zijn veranderd.
Het ‘expeditiegevoel’ vind ik soms nog terug in de zeldzaam geworden goede boekhandels. Alleen door de schaarse geografische dekking gaat er een stuk van de pret verloren vanwege de reistijd die ik daarvoor kwijt ben; een rondgang door de bibliotheek wil mijn nood tijdelijk lenigen, helaas ontbreekt hier het gevoel van verrukking en geur van het openen van een maagdelijk nieuw boek en beperken tijd en fondsen veel bibliotheken tot avontuurlijker aanschaffen dan door verkoopcijfers aangeprezen exemplaren; rondkijken in de ramschj laat mijn wenkbrauwen regelmatig de lucht in schieten, gezien de geweldige schrijvers die er soms tussen het puin aan te treffen zijn.
Maar over het algemeen is het malaise in boekenland.
De stapels met top-tienen – waarvan de plaatsen al dan niet met een flinke zak geld zijn verworven – gevestigde namen en de gegarandeerde bestsellers, die in de gemiddelde boekhandel staan uitgestald, zijn dezelfde als welke ik op mijn wekelijkse rondje bij de grootgrutter aantref. En nu het woord ‘economische crisis’ ook bij de boekhandel is binnengekomen, is de inkoop van boeken zonder megaverkoopgarantie tot nihil gedaald.

Hoog tijd dus om nieuwe manieren te vinden en uit te proberen om je boek aan de man te brengen. En ze zijn er!
Zo heeft Tommy Wieringa om zijn roman Joe Speedboot toch in de winkels te krijgen een paar jaar geleden de volgende truc toegepast: hij heeft al zijn vrienden en kennissen een mail gestuurd om de week daarop in minstens twee boekenwinkels naar zijn boek te vragen en dit verzoek door te sturen naar al hun vrienden en kennissen. En het werkte, zijn boek werd een bestseller en terecht, want het is goed en vernieuwend.

img_5536.jpg

Mijn bekroonde Spaanse collega schrijver Francisco Romero (www. ebaobab.com) uit Almagro – nog nooit van dat stadje vlakbij Ciudad Real gehoord? Google het op en de eerstvolgende keer als u naar Spanje gaat wilt u er vast heen – heeft sinds een paar jaar een andere manier ontwikkeld om zijn romans aan de man te brengen: hij is zelf een klein winkeltje begonnen in het hartje van de stad. 10 m2, groter is het niet, maar voor hem groot genoeg.

img_5538.jpg

De enige boeken die hij daar verkoopt zijn die van hemzelf en elke koper krijg vanzelfsprekend een gesigneerd exemplaar. Het loopt lekker, de winst die normaal de boekwinkel in zijn zak steekt – boekwinkels verdienen het meest aan een boek, daarna komt de uitgever en helemaal op het laatst krijgt de schrijver een percentage – is nu ook voor hem en dat betekent dat hij al bij 2.000 verkochte exemplaren per jaar van zijn schrijverij kan leven. En in de tijd dat er geen klanten zijn schrijft hij een nieuwe roman of drinkt hij een glaasje op het terras van zijn buurman.

Del autor al lector (van de schrijver naar de lezer), misschien is dat de toekomst. Op een aantal plaatsen in Nederland een schrijversstraat creëren, met allemaal miniwinkeltjes waar auteurs gedurende een periode van twee maanden kunnen schrijven en verkopen. Daarna komt er een nieuwe lichting.
Gezellig een middagje schrijversstraat in plaats van naar de Kalverstraat, en om de twee maanden is heel de collectie vernieuwd. Weg met de saaie signeersessies, direct contact tussen schrijver en lezer.

Echter, tot het zover is zal ik me van andere strategieën moeten bedienen. Dus misschien dat ik eind april wanneer  “de Kindervriend” uitkomt de Tommy Wieringa-truc maar uit de kast haal (bereid u er alvast maar op voor).

Of heeft u een beter idee? Elke suggestie hoe ik mijn doelgroep (mensen die van thrillers met diepgang houden, oud-kostschoolgangers en kerkvaders) kan bereiken juich ik toe.

voorkant-de-kindervriend2.jpg

Voor diegene onder u die de achterflaptekst van “ De Kindervriend” nog niet op mijn website heeft gelezen: de thriller gaat over seksueel misbruik van kinderen door de Kerk en speelt zich af in het heden (Honduras) en het verleden (mijn kostschooljaren). Het is een spannende, en vaak ook ontroerend roman, waarin fictie en non-fictie met elkaar zijn verweven.
Ik ben benieuwd waarmee u komt.

(En de beste drie tips krijgen natuurlijk straks een gesigneerd exemplaar cadeau. Dat spreekt voor zich)

Dit bericht is geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink.

7 Responses to Malaise in boekenland

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *